Ondanks dat we de laatste dagen fantastisch en relatief warm weer hebben gehad, zien we toch langzaam de herfstblaadjes neerdalen, en, later, verdorren. De Aarde bereidt zich voor op de donkere en koude periode die zal aanbreken. Traditiegetrouw heb ik deze Samhain een pompoen uitgehold, van het vruchtvlees soep gemaakt, en de pitjes ga ik nog roosteren. Uit de pompoen heb ik een gezichtje gesneden en een waxinelichtje in gezet om de donkere nachten te verlichten. Enkele dagen eerder vierde ik Samhain op het gelijknamige festival in de knusse vesting Bourtange. Het was fantastisch om Halloween hier te vieren met allemaal als heksen, duivels en andere gedrochten verkleedde mensen, die de nacht verlichtten met jack-o-lanterns, lantaarns, lampionnen, fakkels en vuren. Samhain heeft echter meer dimensies dan enkel het populaire Halloween.
Met Samhain wordt het begin van de winter ingeluid en is het tijd voor contemplatie, inkeer, en het overdenken van het leven en de dood. Hierbij zou ik graag de Benedictijnse spirituele praktijk genaamd ‘ruminatio‘ willen introduceren. Ruminatio is Latijn voor ‘herkauwen’ en omvat het langzaam en meditatief lezen of horen van sacrale teksten, ‘lectio divina‘ onder de christelijke monniken genoemd. Vanuit een Neopaganistisch perspectief zijn hier legio teksten geschikt voor. Denk bijvoorbeeld aan de prachtige ‘The Charge of the Goddess’ of ‘The Charge of the God’, gebeden, gedichten, chants, songteksten, maar ook de serie filmpjes ‘A Moment on the Wheel’ van MIRTHandREVERENCE op YouTube, waarvan er twee in deze blogpost staan. Als een bepaalde zin of passage je raakt, iets met je doet, of je beweegt, stop dan met lezen of luisteren, om het vervolgens te ‘herkauwen’. Ruminatio houdt in dat een tekst benaderd wordt als geestelijk voedsel dat je kan raken, misschien wel kan transformeren, en je tot hogere inzichten kan brengen. Ik denk dat deze praktijk mooi in te passen is binnen het Neopaganisme (en wellicht ook andere religies) en dat Samhain de periode bij uitstek is om te ‘herkauwen’.
Samhain is de tijd om dat achter te laten wat niet meer nodig is, om los te laten wat voorbij is, zodat we vooruit kunnen. Om opnieuw te kunnen beginnen en herboren te worden met Midwinter, moet er ruimte gemaakt worden om het oude te verruilen voor het nieuwe. Daarom is het nu de tijd om die ruimte te creëren. Zonder los te laten geen ruimte voor het nieuwe en daarmee geen groei. Zonder geven geen nemen. Zonder dood geen leven. Dat is de eeuwige cirkel.
Naast loslaten wat niet meer nodig is, is herinnering significant. Herinnering aan dat wat voorbij of niet meer aanwezig is, maar waard is herinnerd en herdacht te worden. Door herinnering blijven de doden levend, en daarmee is het een vorm van eeuwigheid. Dit is de sluier tussen leven en dood, de liminaliteit, waarin Deze en de Andere Wereld elkaar kruisen. Traditioneel is Samhain het feest van het eren van de Doden, onze Voorouders, zonder wie wij niet zouden bestaan.
Samhain is de donkere kant van de Maan, het onbekende, het geheime, dat wat nog niet zichtbaar is, maar wel al in potentie aanwezig in de Baarmoeder van de Godin. Hier komen leven, dood, en wedergeboorte bijeen. Samhain is het begin en het einde, zonder dat er een begin of einde is: het is het Heksen Nieuwjaar!
“Cauldron of Changes
Blossom of Bone
Arch of Infinity
Hole in the Stone”
