Findhorn LGBTQ Experience Week

v.l.n.r.: Yentl, Martha, Jan, Adriana, René en Niels

Zoveel heb ik al over Findhorn gehoord en gelezen voor mijn studie en ik heb er lang naar uitgezien om er ook daadwerkelijk naar toe te gaan. Een paar maanden geleden heb ik de knoop doorgehakt en besloten om deel te nemen aan de LGBTQ Experience Week in mijn voorjaarsvakantie. Ik schreef mijn Introductie Brief en twee april was het dan zover!

Ik zal eerst uitleggen wat Findhorn is. Findhorn is een New Age kolonie in het noordoosten van Schotland en de Foundation bestaat uit een spirituele gemeenschap, holistisch educatief centrum en ecovillage. Volgend jaar, in 2012, is het precies vijftig jaar geleden dat Peter en Eileen Caddy, met hun drie zoons, en Dorothy Maclean in een kleine caravan in Findhorn kwamen wonen. Daarvoor hadden ze Cluny Hill Hotel succesvol gerund doordat Peter zich liet leiden door Eileen’s ‘still small voice within’. Later besloten ze om een ander hotel te runnen, maar dit mislukte. Zonder veel geld gingen ze in 1962 in een kleine caravan in Findhorn wonen en Peter onderhield er een moestuin. Dorothy kwam er achter dat ze kon communiceren met deva’s, waardoor ze met hulp van deze natuurgeesten op een in eerste instantie onvruchtbare grond een overvloed aan groenten, fruit en bloemen konden verbouwen. Vooral de enorm grote kolen leidde tot veel media aandacht. Door de jaren heen settelden er steeds meer mensen en er ontstond een spirituele gemeenschap die de Findhorn basisprincipes van innerlijke wijsheid, samenwerken met de natuur en geïnspireerd leven en werken onderhield en die tot op de dag van vandaag nageleefd worden. Ik ging proeven van het leven in Findhorn in mijn Experience Week.

Cluny Hill College

Zaterdagochtend stond ik vroeg op en pakte ik de trein naar Forres via Aberdeen. Onderweg raakte ik in gesprek met een atheïstische militair die naar de naast Findhorn gelegen militaire basis reisde. We spraken over religie en politiek en eenmaal in Forres wees hij me de weg naar Cluny Hill College (het voormalige Cluny Hill Hotel), waar ik zou verblijven. Na een korte wandeltocht, wat erg lekker was na mijn lange treinreis, kwam ik op mijn bestemming aan. Op een bankje voor het gebouw zat een man, Sverre, die me verwelkomde en een kopje thee en een banaan bestrooid met suiker en kaneel gaf. We raakten in gesprek (hij woonde al een decennia in Cluny en is daarom een ‘Clunite’) toen een vrouw er bij kwam zitten en vroeg of ik met haar mee wilde gaan. Het was een van mijn twee Focalisers, Adriana. Ze nam me mee naar Room 6, waar Niels, mijn andere Focaliser, zat. Ik stelde me voor en vulde wat papierwerk in voor de registratie, waarna Adriana me een korte rondleiding gaf. Onderweg stelde ze me voor aan Jan, een medeparticipant. Daarna liet ze me mijn kamer zien, Room 70, welke er erg sjiek uitzag. Hier sliep ik met mijn kamergenoot Martha. Ik kwam even op adem in mijn kamer en liep vervolgens naar buiten om de prachtige tuin te verkennen, omdat nog niet alle participanten gearriveerd waren.

Cluny Garden

Terwijl ik door de tuin liep, werd ik bevangen door een magisch gevoel dat ik niet anders kan omschrijven dan ‘Avalon’. Het was alsof ik in een andere wereld stapte. Alles om me heen straalde en bruiste van energie en ik voelde me weer helemaal opgeladen na mijn lange reis. Er zitten veel dieren in de tuin, zoals vogels en konijnen, en deze zijn enorm tam. Zo tam dat ze ongekend dichtbij mensen komen. Ik was nog helemaal in de wolken toen het tijd was voor de eerste bijeenkomst, namelijk de Introductie. In Room 6 zaten mijn twee Focalisers en Jan en René. Na een tijdje kwam Martha aangestormd, omdat ze vertraging had gehad. Iedereen stelde zich voor. Niels komt uit Denemarken. Adriana is fotografe en komt uit Nederland. Jan is een ICTer uit Duitland. René is een advocaat en woonachtig in Amsterdam, maar oorspronkelijk uit Limburg. Ongelooflijk: ik ben zo ver van huis en nog kan ik Limburgs met iemand praten! Martha is een actrice uit Californië (echt stoer: ze heeft in ‘Law&Order: Los Angeles’ gespeeld en haar ex is Coach Beiste van ‘Glee’!). Het waren allemaal leuke en interessante mensen en we vormden een gezellig groepje. Voor de eerste keer deden we een attunement. Hierbij houdt iedereen elkaars hand vast (met beide duimen naar rechts, zodat één hand naar boven is gericht en de andere naar beneden), met gesloten ogen en stemt ieder zich af op het Zelf, de groep en het universum.

Sharing

Ook hadden we onze eerste Sharing, waarbij ieder zegt wat hij of zij wil zeggen door gebruik te maken van I-statements (d.w.z. alleen over jezelf praten) terwijl de toehoorders niet ingaan op wat je zegt, maar alleen liefdevol en met aandacht luisteren. Daarna legden de Focalisers het een en ander uit over de gang van zaken, gaven ze een vooruitblik van onze week en kregen we een rondleiding door Cluny. Wat vooral opviel bij de rondleiding was dat alles een naam heeft: van stofzuigers, tot wasmachines en van ovens (Bhakti) tot busjes (Sheena). Ook hangen overal in het gebouw briefjes met ‘liefde’ en ‘dankbaarheid’ erop in verschillende talen. Om zes uur stond het diner, een lopend buffet, klaar en ik keek mijn ogen uit. Wat een overvloed en diversiteit aan heerlijke vegetarische maaltijden! Overigens is niet alleen het diner voortreffelijk, maar ook het ontbijt en de lunch zijn uitgebreid en tongstrelend. Zowel lunch als diner bevat warme en koude maaltijden en een ruime keuze aan gerechten, waarbij rekening wordt gehouden met speciale diëten. Op het moment dat al het voedsel op de tafel stond ging iedereen eromheen staan en volgde er een attunement en zegening van al dat lekkers. Aan dit mooie ritueel heb ik bijna elke dag meegedaan. Voordat ik ’s avonds naar bed ging zag ik dat er op elk kussen een kaartje lag. Op mijn kaartje stond ‘partnership’. Ik heb nog steeds geen idee wat dat te betekenen had.

Uitzicht over Findhorn

Ik had besloten om elke ochtend om kwart voor acht naar het Taizé zingen te gaan in de Cluny Sanctuary, een heilige ruimte voor meditatie en andere spiritualiteit. Tot mijn grote verbazing heb ik zelfs meegezongen. Dat ging wel oké, want om me heen zaten mensen met een prachtige zangstem. Nadat mijn stem opgewarmd was, was het tijd voor de rest van mijn lijf en geest. Het was tijd voor Sacred Dance in de Ballroom samen met de andere, reguliere Experience Week groep. Ik had me er het ergste van voorgesteld, maar het bleek hartstikke leuk te zijn. Nadasree leerde ons verschillende volksdansen van uit de hele wereld te dansen onder begeleiding van traditionele muziek. De meeste dansen waren groepsdansen en fungeerde om elkaar te begroeten en beter te leren kennen, terwijl andere dansen meer naar binnen gericht en meditatief waren. Van dansen krijg je honger, dus volgde om elf uur de enorm uitgebreide brunch. Na de brunch gingen we naar de Cluny Sanctuary. In het midden stond een kaars te branden en eromheen lagen kaartjes. We gingen op de stoelen zitten die eromheen stonden en er volgde een geleide meditatie. We werden uitgenodigd om onze Angel Card voor de week te pakken door ons te laten leiden door innerlijke intuïtie. Ik trok de Angel van Education. Daarna werd de groepsengel getrokken door René: Beauty. Zowel de individuele, als de groepsengel nam een belangrijke plaats in deze week in. Na de meditatie gingen we met het Findhorn busje naar een heuvel met geweldig uitzicht over Findhorn, naar de zee om lekker uit te waaien en vervolgens reden we naar het Park zelf. Daar kregen we een rondleiding. Ik had zoveel over deze plek gehoord en nu was het dan zover!

Originele caravan

Ik vond het indrukwekkend om de originele caravan en tuin te zien. Dat is toch een soort magische plek waar het dus allemaal heeft plaatsgevonden. De Universal Hall was prachtig gedecoreerd met vleugels en de Nature Sanctuary was een schattig hobbithuisje. In dit hobbithuisje zat Ian, die een Inner Life Sharing met ons deed. Na al deze indrukken was iedereen nogal stil tijdens deze Sharing.

Universal Hall

Nature Sanctuary

Nature Sanctuary

We gingen weer terug naar Cluny om te dineren en deden een Work Department attunement. Bij deze attunement bepaalden we in welke Work Department we zouden gaan werken: Cluny Kitchen, Park Kitchen of Cullerne Gardens. In eerste instantie wilde ik graag in de tuin werken, maar ik werd door mijn gevoel naar Cluny Kitchen geleid. Dat moet een diepere betekenis hebben gehad waarbij ik een belangrijke les in de keuken te leren had. En daarbij: wie weet ga ik volgende keer wel in de tuin werken!

Maandag, na het Taizé zingen en ontbijt, hadden we Group Discovery Games in de Ballroom met een aantal mensen van de LGBTQ gemeenschap van Findhorn. De games waren vooral gericht op vertrouwen en binding met de participanten en eindigde met een meditatie en een grote, liefdevolle groepsknuffel. Na de uitgebreide lunch ging ik voor het eerst naar mijn Work Department: de Cluny Kitchen. Nadat de overblijfselen van de lunch waren opgeruimd en water was ingeschonken voor alle medewerkers van dit Department volgde de attunement en werd de engel van Cluny Kitchen uitgenodigd. Daarna volgde een rondje Sharing waarbij ieder vertelde hoe hij of zij zich voelde, zodat daar rekening mee gehouden kon worden tijdens het werken. De keukenfocaliser legde uit dat we pizza gingen maken naar traditioneel Italiaans recept. Ze had het deeg al voorbereid, dus ik begon met het schoon schrobben en snijden van de champignons. Nadat al het beleg gesneden was kreeg ieder een pizzabodem die we naar eigen fantasie mochten beleggen. Daarna namen Martha, een Franse jongen en ik het schoolbord onder handen en Martha schreef en tekende er het menu op. Nadat de pizza’s gezegend waren konden we het eindresultaat proeven en ze waren werkelijk voortreffelijk! Dat kan eigenlijk ook bijna niet anders met allemaal verse, voornamelijk biologische ingrediënten uit eigen tuin. Na het eten hadden we een Nature Sharing en een lezing van Brian Nobbs. Ik was een en al oor toen Brian vertelde over zijn ontmoetingen met natuurgeesten en de Grote God Pan zelf. Hij vertelde dat hij een Benedictijner monnik was geweest. Vrienden van hem, die leraar waren, wilden de werking van het ouija board ontmaskeren, omdat kinderen ermee experimenteerden. Sceptisch als zij waren gingen ze ermee aan de slag, maar al snel bleek manipulatie onmogelijk en op de vragen die zij stelden kwamen duidelijke en zelfs correcte antwoorden. De komst van de New Age werd voorspeld en ze werden naar Findhorn gestuurd. Als Benedictijner monnik had Brian niet veel met natuurgeesten, totdat Dorothy hem vroeg of hij tekeningen wilde maken voor haar publicatie over boodschappen van natuurgeesten. Door middel van stippen en lijnen werd Brian geleid door de natuurgeesten bij het maken van deze tekeningen, waarbij de meest prachtige beelden tevoorschijn kwamen. Toen Brian in Edinburgh was nodigde ROC (Robert Ogilvie Crombie) hem uit en gingen ze naar de Royal Botanic Garden en The Hermitage of Braid. Toen ik ‘Edinburgh’ hoorde was ik natuurlijk helemaal alert en enthousiast! ROC vertelde niets over zijn bedoelingen maar vroeg hem om te zeggen als hij iets merkte. In de Botanic Garden voelde Brian energie en kon hij precies aangeven waar leylijnen liepen: van Arthur’s Seat tot Saint Margaret’s Chapel bij Edinburgh Castle. Bij de Modern Art Gallery trof hij, tot zijn grote verbazing, Pan! Vervolgens gingen ze naar the Hermitage, waar Brian een enorm hoge toon hoorde en High Elves ontmoette. Na beraad van deze elfen besloten ze dat er één mee zou gaan met Brian. Met veel humor vertelde Brian dat deze elf naast hem in de bus naar Findhorn ging zitten en hij bedacht wat hij zou moeten zeggen als iemand op die plek wilde gaan zitten. Echter ging niemand op die plek zitten, ongeacht hoe druk het in de bus was! Eenmaal in Findhorn, zag zijn kamergenoot, tot Brians grote verbazing, de elf ook en de elf werd onderwerp van gesprek in Findhorn. Twintig jaar later besloot Brian toch weer het klooster in te gaan om deze vreemde zaken te ontlopen. Echter tevergeefs en hij keerde weer terug naar Findhorn 1990, waar, tot zijn spijt, natuurgeesten als onderwerp wat naar de achtergrond was verdwenen. Peter Caddy nam Brian en Magda Thompson mee naar Randolph’s Leap, waar zij Pan en natuurgeesten troffen. Randolph’s Leap is het natuurgebied waar wij de volgende dag onze Nature Outing zouden hebben. Pan leidde hen naar een pijnboon, welke een beschermende energie geeft aan het bos. Het gedeelte over deze specefieke pijnboom moet ik op de een of andere manier gemist hebben toen Brian het vertelde, want daar kwam ik pas achter na de Experience Week toen ik weer thuis in Edinburgh was en het hele verhaal van Brian na las op internet. Peter wilde weten wat zijn volgende taak zou zijn, maar Pan ontweek deze vraag. Later bleek waarom: Peter zou het slachtoffer worden van een auto ongeluk waarbij hij stierf. Op Brian’s website is het hele verhaal in detail te lezen. Eenmaal in bed en denkend aan wat ik die avond allemaal gehoord had viel ik in slaap.

Randolph's Leap

De volgende dag reden we met het Findhorn busje naar Rudolph’s Leap: een bos met een rotsachtige loch. Na de attunement mochten we op eigen houtje de ochtend daar invullen met de lezing van Brian in ons achterhoofd. Ik liep eerst met de loch mee richting de plek waar de rivieren, en leylijnen, zich kruisen en wat een eeuwenoude heidense heilige plek is. Op een mooie plek begon ik te mediteren om me open te stellen voor de natuurgeesten. Ik wandelde verder en bekeek wat kleine beestjes op een deken van bladeren toen ik plots wist welke kant ik op moest. Ik volgde en liep langs de rivier af. Ik liep recht op een enorme pijnboom af en ik wist dat ik hier moest zijn. Hij stond vlak langs de loch en had een soort mini strandje voor zich, terwijl het aan de andere kant van de boom bosachtig was. Zoals een goede Pagan betaamt legde ik mijn armen om de boom als een ware bomenknuffelaar.

De Pijnboom

Vervolgens liep ik om de boom heen en zag dat hij aan één kant hol was. Daar lag mijn geschenk waar ik naar toe was geleid: precies in het midden, achter in de holte, maar nog steeds in het licht, lag een prachtige steen. Aarzelend vanwege eventuele dieren die zich in de holte zouden hebben kunnen begeven raapte ik de steen op en wijdde hem in met de vier elementen die allemaal present waren op deze plek. Later kwam ik erachter dat deze boom de machtige pijnboom was geweest waar Pan Brian, Magda en Peter naar toe had geleid… en nu dus mij!

James' Chocolade Verjaardagstaart

Na het maken van de groepsfoto (leuk voor later!) was het tijd om de kokkerellen in Cluny Kitchen. Het leukste was echter het toetje. James was vandaag jarig en er was een reusachtige chocolate cake voor hem gebakken. Samen met Mutsuko heb ik deze heerlijke cake versierd. Een mooi moment vond ik toen ik zei dat ik geen foutje wilde maken met de slagroom en Mutsuko antwoordde: “There are no mistakes, only variations!”. Na het diner was er een Community Sharing met een lezing over de gemeenschap, organisatie en andere praktische zaken.

Ballroom

Woensdagochtend was het tijd voor ons groepsproject. Onder het Findhorn motto “Work is Love in Action” hebben we de Ballroom onder handen genomen en helemaal schoongemaakt zoals dat bij de Grote Voorjaarschoonmaak gebruikelijk is. Na de lunch hadden we Group Space en het thema van de Sharing was onze coming out. We hadden dit de vorige dag al te horen gekregen zodat we erover na konden denken. Bij een Sharing is het zo dat het vertrouwelijk is wat er verteld wordt en alles wat er gezegd wordt binnen de groep blijft. Wat ik er over kan zeggen is dat ik het mooi vond dat mensen zich zo openstelden. De meest indrukwekkende, prachtige, diepgaande, maar ook oppervlakkige verhalen kwamen naar boven. Na een middag intensief Sharen hadden we die vrije avond wel verdiend! We konden als we wilden ook de sauna of hot tub in, na het strand gaan of Sacred Dance doen. Ik wilde in eerste instantie weer Sacred Dance doen, maar ik was best moe (elke dag zo vroeg opstaan was ik niet meer gewend!), dus ben ik de bibliotheek ingedoken. Dat is een waar paradijs voor een boekenwurm als ik! Binnen korte tijd had ik al een grote stapel boeken voor me liggen die ik het liefst allemaal van kaft tot kaft had willen lezen; literatuur over Findhorn, New Age (David Spangler, Marilyn Ferguson, Osho, James Redfield) occulte zaken (Madame Blavatsky, Alice Baily), natuurgeesten… De meeste heb ik jammer genoeg alleen maar een beetje door kunnen bladeren. Hoe dan ook, ik voelde me als een kind in een snoepwinkel!

Ook de donderdagochtend was vrij te besteden. Na het ontbijt pakte ik het Findhorn busje om naar het Park te gaan. Ik wilde er graag de ochtendmeditatie in de Sanctuary meemaken. Vervolgens bezocht ik de originele caravan en tuin weer en liep ik richting de Universal Hall. Op een hek stond een bordje met de tekst dat de buurman zo aardig was om toestemming te geven voor het betreden van de duinen. In moest even zoeken waar hij op doelde, maar toen bleek dat er een kleine opening in het hek was. Nieuwsgierig als ik ben, liep ik door de opening en wat ik daar aantrof was werkelijk prachtig!

Gaspeldoorn

Ik belandde in de duinen die vol stonden met adembenemend mooie gaspeldoorn. Het was er muisstil, op het geruis van de wind door de planten en het zand na, er was niemand te bekennen en het terrein leek oneindig. Het voelde surrealistisch, alsof ik in een woestijn, geel van gaspeldoorn, was beland. De gaspeldoorn om me heen bezorgde me een gevoel van vreugde en blijdschap. Later vertelde Adriana me dat de Findhorn Flower Essence van gaspeldoorn (Gorse) staat voor ‘joy’. Precies het gevoel dat deze planten mij gaven! In half meditatieve toestand liep ik verder en verder, als betoverd door deze prachtige natuur. Op een gegeven moment kwam ik aan bij een bos waar mensen aan het picknicken waren, dus ik besloot om terug te gaan naar het Park. Ik bezocht de Nature Sanctuary nog een keer en liep door het Park om alles nog eens goed te bekijken. Wat een prachtige en bijzondere huizen staat daar! Samen met Jan en Martha, die ik weer bij het Community Centre trof, lunchten we in het Park. Die middag stonden Martha en ik weer in Cluny Kitchen. ’s Avonds kwam onze groep bij elkaar voor een lezing over Personal and Planetary Transformation. Hierin werden we geholpen in het evalueren van onze ervaringen in Findhorn en hoe we deze konden toepassen in ons dagelijkse leven. De boodschap die voorop stond was kort maar krachtig: ervaar het goddelijke Licht, of, in andere woorden, Liefde, in jezelf en verspreid deze in je omgeving, de wereld en het universum. Een betere wereld begint bij jezelf!

Vrijdagochtend vond de Completion van onze Experience Week plaats en dat was een emotionele gebeurtenis. We hadden een intensieve week achter de rug, waarbij iedereen in bepaalde mate toch zijn ziel heeft blootgelegd en waarbij persoonlijke relaties zijn opgebouwd. De dynamiek in de groep was echt super en het was enorm gezellig. Iedereen droeg zijn steentje bij en had zijn eigen unieke toevoeging aan de groep. Nu was de week alweer bijna ten einde en dat betekende ook het einde van deze groep op deze manier. Ieder kreeg bij de laatste Sharing tien minuten (soms overigens meer) en mocht deze naar eigen inzicht invullen. Sommigen vertelden, anderen dansten en weer anderen zongen. Tot slot lieten de Focalisers ons de erg herkenbare ‘Experience Week Song‘ van Mike Scott horen. Na de Completion kwamen de Focalisers naar mij toe en gaven mij de groepssteen waar de groepsangelcard op gelegen had. Ik vond het erg bijzonder dat ik deze kreeg! De Completion was een goede afsluiting van de week, alhoewel we daarna nog voor de laatste keer gingen werken en natuurlijk het afscheidsdiner en de Ceilidh! Zoals elke maaltijd was het afscheidsdiner ook weer heerlijk. We hadden een tafel gereserveerd voor onze groep en iedereen was netjes gekleed. De Ceilidh daarna was erg lachen. De andere Experience Week groep was er ook, net als vaste Findhorn bewoners. Niels en Emma legden de dansen uit, maar eigenlijk was het vooral lol hebben. Ceilidhs zijn nu eenmaal vrolijk en vaak weet niemand echt wat de danspasjes precies zijn. Helemaal bekaf, onder het genot van een kopje thee, kletste ik nog met een aantal mensen na in de ‘huiskamer’ en daarna ging ik voldaan naar bed.

De volgende dag stond ik vroeg op om nog voor een laatste keer naar het Park te gaan. In ‘The Phoenix Shop’, de locale Findhorn winkel, wilde ik nog graag ‘Angel Cards’ (de kaartjes die we die week ook gebruikt hadden) en het boek ‘The Gentleman and the Faun: Encounters with Pan and the Elemental Kingdom’ van ROC halen, naast de Tibetaanse vlaggetjes en Green Man kaart die ik al eerder die week had gekocht. Ik pakte de Findhorn bus terug naar Cluny en at lunch met de mensen die er nog waren. De twee Focalisers waren vrijdagavond gegaan en René na het ontbijt, maar Jan en Martha waren er gelukkig nog. Jan besloot om er nog een week achteraan te plakken en is in Findhorn gebleven. Het was erg leuk dat hij spontaan emails begon te sturen over zijn nieuwe avonturen in Findhorn als een soort continuatie van onze Sharings. Erg leuk om te lezen! Met zijn drietjes hadden we een laatste groepsknuffel en toen vertrokken Martha en ik richting station Forres. We moesten allebei richting Aberdeen, dus toen hebben we nog gezellig na zitten kletsen. Daarna vervolgde ik mijn reis en ’s avonds laat kwam ik weer thuis aan. Je zou zeggen bekaf, maar dat was niet het geval! Findhorn heeft juist mijn accu opgeladen en ik kwam fris en fruitig thuis aan, om vervolgens al mijn verhalen te vertellen aan het thuisfront via Skype.

De stenen en kaart liggen op mijn altaar, de vlaggetjes heb ik opgehangen, het boek is prachtig (ik ben er nog mee bezig. Het speelt zich gedeeltelijk hier in Edinburgh af, dus dat is echt super! Als ware het een pelgrimage ga ik binnenkort alle plaatsen bezoeken!) en tot op de dag van vandaag trek ik elke dag mijn Angel Card om Findhorn thuis verder te beleven. Mijn Angel Card voor de Experience Week was Education, dus ik wil zo veel mogelijk van wat ik in Findhorn geleerd heb toepassen in mijn dagelijkse leven. Ooit ga ik terug naar Findhorn!